Jeśli niewiele, to warto tą wiedzę nieco wzbogacić. Najstarszym koniem żył w latach 1760-1822, a zatem ten koński rekordzista dożył aż 62 lat. Konie to niebywale wytrzymałe zwierzęta, do regeneracji sił wystarcza im zaledwie trzy godziny na dobę, trzeba przyznać, iż niejeden z nas może im tego pozazdrościć. Jak człek poznaje swe maleństwo doskonale wiemy, a jak to czynią klacze? Sposób nad wyraz posty – zapach, to ona jest elementem, który nadaje zwierzęciu jego indywidualność, dzięki niemu matka bez najmniejszego trudu rozpozna swe źrebię, które bądź co bądź nosił pod sercem aż 350 dni! Tyle właśnie trwa ciąża większości koni (minimalne planowy okres to 340 dni).

Najlepszym momentem do podjęcia nauki jazdy konnej jest okres kilku lat – im jesteśmy młodsi, tym łatwiej przyswajamy sobie tą wiedzę i nabieramy zdecydowanie większych umiejętności technicznych. Zanim jednak zaczniemy galopować na naszym cudnym rumaku, nim nawet spróbujemy go dosiąść, wpierw powinniśmy nawiązać więź ze zwierzęciem. Ten element możemy powiedzieć, to podstawa, – jeśli nie zdoła nam się nawiązać pozytywnej relacji z danym koniem, cała nauka nie przyniesie pozytywnych rezultatów. Cały proces nabywania umiejętności jeździeckich powinien odbywać się pod okiem specjalisty trenera, zarówno ze względu na szybkie efekty w nauce, jak i na wzgląd na nasze bezpieczeństwo, nie powinniśmy czynić tego na własną rękę.

Na pielęgnację tychże zwierząt składa się kilka ważnych czynności, to przede wszystkim mycie, szczotkowanie oraz dbanie o prawidłowe podkucie konia. W tej palecie czynności nie może także zabraknąć podcinania i przerzedzania ogona (róbmy to dosyć ostrożnie, i przede wszystkim mając na myśli, iż włos na ogonie odrasta w ciągu dwóch lat!), zaplatania oraz przerywania włosa na grzywie oraz jej golenie. Można powiedzieć, iż są to podstawy, o których nie może zapomnieć żaden profesjonalny hodowca koni, szczególnie czynności te nabierają na mocy, jeśli nasi podopieczni są uczestnikami wielu prestiżowych i znamiennych pokazów oraz konkursów. W ranach dbałości o konia nie możemy zapomnieć także o prawidłowej higienie uszu, nóg oraz oczu, a także zagwarantowanie zwierzęciu odpowiedniej dozy ruchu oraz znormalizowanej diety.

Do głównych ras końskich przede wszystkim należą rasy zimnokrwiste, gorącokrwiste oraz kuce. W ramach rodziny koni gorącokrwistych, czyli temperamentnych, łasych na wzmożoną pracę w szybkim ruchu należą konie europejsko-amerykańskie (m.in. koń American Saddlebred, brytyjski, andaluzyjski, rosyjski, śląski), orientalne (m.in. koń afgański, berberyjski, turkmeński, jomudzki, achał-tekiński) oraz południowoamerykańskie (m.in. koń Caballo Chileno), natomiast do rodziny zimnokrwistych, wyjątkowo masywnych zaliczamy konie belgijskie, ardeńskie, fińskie, noryckie, czy chociażby Comtois. Reprezentantami kucy są niewątpliwie kuc amerykański, szetlandzki oraz górski konik bośniacki.